មុនហាត់ សូមអានការវិភាគបញ្ជូនបាល់ ៥ ចំណុច

មុនហាត់ សូមអានការវិភាគបញ្ជូនបាល់ ៥ ចំណុច

ការបញ្ជូនបាល់ត្រឹមត្រូវចាប់ផ្តើមពីការឈររាងកាយ ការមើលទីតាំងមិត្តរួមក្រុម និងការប្រើផ្នែកខាងក្នុងនៃជើង ដើម្បីគ្រប់គ្រងទិសដៅនិងកម្លាំង។ សម្រាប់កីឡាករបាល់ទាត់នៅកម្ពុជា ការហាត់ ២០–៣០ នាទីក្នុងមួយវគ្គ ៤ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ អាចបង្កើនភាពស្ទាត់ជំនាញបាន ប្រសិនបើមានគោលដៅច្បាស់លាស់។ បច្ចេកទេសសំខាន់ៗរួមមាន បញ្ជូនខ្លី ៥–១០ ម៉ែត្រ បញ្ជូនមធ្យម ១៥–២៥ ម៉ែត្រ បញ្ជូនវែងលើស ៣០ ម៉ែត្រ និងបញ្ជូនក្នុងស្ថានភាពមានសម្ពាធ។ គោលការណ៍ច្បាប់របស់ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ អនុញ្ញាតឱ្យការប្រកួតប្រើការបញ្ជូនគ្រប់ទិស ដរាបណាកីឡាករមិនល្មើសច្បាប់ប្រកួត។ ប្រើការហាត់ពីងាយទៅពិបាក ដោយកត់ត្រាភាគរយបញ្ជូនជោគជ័យ និងពេលវេលាសម្រេចចិត្ត។ ចំណុចអនុវត្តភ្លាមៗ គឺហាត់បញ្ជូនជើងខាងក្នុងទៅគោលដៅតូច ៥០ ដង មុនបន្ថែមល្បឿន ឬសម្ពាធ។

Play the free demo

Chilli Heat · Free demo

ប្រសិនបើអ្នកទើបចាប់ផ្តើម តើគួរហាត់បញ្ជូនបាល់ដូចម្តេច?

អ្នកចាប់ផ្តើមគួរហាត់ការបញ្ជូនខ្លីដោយប្រើផ្នែកខាងក្នុងនៃជើង នៅចម្ងាយ ៥–១០ ម៉ែត្រ និងផ្តោតលើភាពត្រឹមត្រូវមុនកម្លាំង។ វគ្គដំបូងគួរមានការបញ្ជូន ៣ សំណុំ សំណុំនីមួយៗ ២០ ដង ដោយកត់ត្រាចំនួនបាល់ទៅដល់ជើងមិត្តរួមក្រុមបានល្អ។

ការឈររាងកាយគឺជាមូលដ្ឋានដែលមិនគួររំលង។ ដាក់ជើងទ្រនាប់នៅជាប់នឹងបាល់ប្រហែល ១០–១៥ សង់ទីម៉ែត្រ បើកម្រាមជើងទៅកាន់គោលដៅ ហើយបង្វិលជើងដែលទាត់ចេញបន្តិច ដើម្បីឱ្យផ្នែកខាងក្នុងប៉ះកណ្ដាលបាល់។ កុំប្រើចុងជើងសម្រាប់បញ្ជូនខ្លី ព្រោះវាធ្វើឱ្យទិសដៅមិនស្ថិតស្ថេរ។ មុនទាត់ ត្រូវលើកក្បាលមើលគោលដៅ បន្ទាប់មកមើលបាល់នៅពេលជើងប៉ះ ហើយបញ្ចប់ដោយតាមដានចលនាជើងទៅមុខ។ តាម ច្បាប់បាល់ទាត់របស់ FIFA ការបញ្ជូនមិនមែនមានតែការទាត់ខ្លាំងទេ ប៉ុន្តែជាការគ្រប់គ្រងបាល់ឱ្យស្ថិតក្នុងការលេង និងសមស្របនឹងស្ថានភាព។

ក្នុងការហាត់ជាមួយមិត្តម្នាក់ អាចប្រើច្រកគោលដៅទទឹង ១ ម៉ែត្រ។ ប្រសិនបើបាល់ឆ្លងច្រកដោយមិនលោត និងមិត្តអាចទទួលបានដោយមិនចាំបាច់រត់លើស ២ ជំហាន ចាត់ទុកថាជាការបញ្ជូនជោគជ័យ។ ចាប់ផ្តើមដោយបញ្ជូននៅពេលឈរ បន្ទាប់មកបន្ថែមការរត់ ២–៣ ជំហាន មុនទទួលបាល់។ អ្នកអាចធ្វើតារាងដូចខាងក្រោម៖

1. បញ្ជូនជើងស្តាំ ២០ ដងទៅគោលដៅខាងឆ្វេង។
2. បញ្ជូនជើងឆ្វេង ២០ ដងទៅគោលដៅខាងស្តាំ។
3. បញ្ជូនមួយប៉ះ ដោយមិនឈប់បាល់ ១០ ដង។
4. បញ្ជូនបន្ទាប់ពីបង្វិលខ្លួន និងមើលជុំវិញ ១០ ដង។
5. កត់ត្រាចំនួនជោគជ័យ និងកំហុសក្នុងសន្លឹកហាត់។

ចំណុចដែលមនុស្សជាច្រើនមិនបានគិត គឺ “ភាពត្រឹមត្រូវ” មិនមានតម្លៃ ប្រសិនបើល្បឿនបាល់យឺតពេក។ បាល់ដែលឈប់មុខមិត្តរួមក្រុម ឬទៅដល់ដោយគ្មានពេលឱ្យគូប្រកួតចូលស្ទាក់ មានតម្លៃជាងបាល់លឿនដែលបង្ខំឱ្យមិត្តរត់ថយក្រោយ។ សម្រាប់វគ្គដំបូង កំណត់គោលដៅ ៨០ ភាគរយជោគជ័យពីចម្ងាយ ៨ ម៉ែត្រ មុនបន្ថែមទៅ ៩០ ភាគរយ។ ទិន្នន័យពី សហព័ន្ធបាល់ទាត់អាស៊ី ផ្តោតលើការអភិវឌ្ឍបច្ចេកទេសជាមូលដ្ឋាន មិនមែនត្រឹមការទាត់ខ្លាំង ឬការលេងស្អាតសម្រាប់មើលប៉ុណ្ណោះទេ។

ចង់រៀបចំការហាត់តាមលំដាប់ពីមូលដ្ឋានទៅការប្រកួត សូមចាប់ផ្តើមពីធនធាននេះ។

ស្វែងយល់បន្ថែម

មគ្គុទ្ទេសក៍បាល់ទាត់សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម

ប្រសិនបើអ្នកចង់បញ្ជូនបានលឿន តើត្រូវកែលម្អអ្វី?

ការបញ្ជូនលឿនត្រូវការការស្ទាបស្ទង់ជុំវិញមុនទទួលបាល់ ការរៀបចំជើងមុនប៉ះបាល់ និងការសម្រេចចិត្តមួយឬពីរប៉ះ។ ចាប់ផ្តើមដោយហាត់ស្កេនទីលាន ២ ដងមុនទទួលបាល់ បន្ទាប់មកកំណត់គោលដៅបញ្ជូនក្នុងរយៈពេលមិនលើស ២ វិនាទី។

កីឡាករមួយចំនួនយល់ថា ការបញ្ជូនលឿនមានន័យថាត្រូវទាត់បាល់ឱ្យខ្លាំងបំផុត។ នេះជាការយល់ច្រឡំដែលអាចបង្កើតកំហុសច្រើន។ បាល់លឿនត្រូវមានល្បឿនសមស្របនឹងចម្ងាយ ទីតាំងជើងទទួល និងទិសដៅនៃការរត់។ នៅចម្ងាយ ១០ ម៉ែត្រ បាល់ដែលមានល្បឿនមធ្យម និងរមៀលត្រង់ អាចអនុញ្ញាតឱ្យមិត្តរួមក្រុមបញ្ជូនបន្តភ្លាមៗ ខណៈបាល់លឿនពេកអាចធ្វើឱ្យការគ្រប់គ្រងប៉ះដំបូងខូច។ ដូច្នេះ គោលដៅមិនមែន “បាល់លឿនបំផុត” ទេ ប៉ុន្តែជា “បាល់លឿនបំផុតដែលមិត្តអាចប្រើបន្តបាន”។

ហាត់ជាប្រភេទត្រីកោណជាមួយកីឡាករ ៣ នាក់ និងចម្ងាយ ៨–១២ ម៉ែត្រ។ កីឡាករ ក បញ្ជូនទៅ ខ បន្ទាប់មករត់ទៅកាន់ទីតាំងថ្មី ខ បញ្ជូនទៅ គ ហើយ គ បញ្ជូនត្រឡប់ទៅ ក។ ដាក់កំណត់ពេល ៦០ វិនាទី និងរាប់ចំនួនការបញ្ជូនជោគជ័យ។ ជុំទីមួយអនុញ្ញាតឱ្យប៉ះបាល់ ២ ដង ជុំទីពីរប៉ះតែមួយដង និងជុំទីបីដាក់អ្នកការពារស្រាលម្នាក់នៅកណ្ដាល។ កំណត់ត្រាដែលមានប្រយោជន៍រួមមាន៖

• ចំនួនបញ្ជូនបានក្នុង ៦០ វិនាទី។
• ភាគរយបាល់ទៅដល់ជើងដែលត្រូវការ។
• ចំនួនដងដែលអ្នកលេងមើលជុំវិញមុនទទួលបាល់។
• ចំនួនកំហុសដោយសារទិសដៅ មិនមែនដោយសារបច្ចេកទេសជើង។
• ពេលវេលាពីការទទួលបាល់ដល់ការបញ្ជូនបន្ត។

ករណីសិក្សាដែលអាចយកមកវិភាគគឺ ក្រុម Barcelona ក្នុងយុគសម័យ Pep Guardiola។ ការបញ្ជូនខ្លីរបស់ Xavi Hernández និង Andrés Iniesta មិនពឹងលើកម្លាំងទេ ប៉ុន្តែពឹងលើការបើកមុំទទួល ការផ្លាស់ទីមុនទទួលបាល់ និងការស្កេនទីលាន។ ក្នុងការហាត់ អាចកំណត់គោលដៅ ៣០ ការបញ្ជូនក្នុង ២ នាទី ដោយរក្សាភាគរយជោគជ័យយ៉ាងហោចណាស់ ៨៥ ភាគរយ។ ប្រសិនបើល្បឿនកើន ប៉ុន្តែភាពត្រឹមត្រូវធ្លាក់ក្រោម ៧០ ភាគរយ នោះការហាត់កំពុងបង្កើតទម្លាប់ខុស មិនមែនបង្កើនសមត្ថភាពទេ។

ចំណុចសំខាន់មួយទៀតគឺការបញ្ជូនទៅ “កន្លែង” មិនមែនទៅ “មនុស្ស” ជានិច្ច។ ប្រសិនបើមិត្តកំពុងរត់ទៅមុខ បាល់គួរទៅខាងមុខជំហានរបស់គេប្រហែល ១–២ ម៉ែត្រ ដើម្បីរក្សាសន្ទុះ។ ប៉ុន្តែការបញ្ជូនចូលជើងគួរប្រើនៅពេលមិត្តត្រូវការការពារបាល់ ឬកំពុងបង្វិលខ្លួន។ ការសម្រេចចិត្តនេះអាចហាត់តាមពណ៌៖ គ្រូបង្ហាត់លើកបន្ទះពណ៌បៃតងសម្រាប់បញ្ជូនទៅមុខ និងពណ៌លឿងសម្រាប់បញ្ជូនចូលជើង។ វិធីនេះបង្កើតការឆ្លើយតបដោយភ្នែក និងខួរក្បាលលឿនជាងការហាត់បញ្ជូនដោយគ្មានសញ្ញា។

យោងតាមការណែនាំបច្ចេកទេសរបស់ យូអ៊ីហ្វាហ្វឹកហាត់បាល់ទាត់ ការហាត់ដែលមានសម្ពាធពេលវេលា និងការសម្រេចចិត្ត អាចស្រដៀងស្ថានភាពប្រកួតជាងការបញ្ជូនទៅគោលដៅដែលគ្មានចលនា។ ទោះយ៉ាងណា កុំដាក់សម្ពាធខ្ពស់ពេកនៅដំណាក់កាលដំបូង។ លំដាប់ដែលមានប្រសិទ្ធភាពគឺ បច្ចេកទេសត្រឹមត្រូវ បន្ទាប់មកល្បឿន បន្ទាប់មកសម្ពាធ និងចុងក្រោយការសម្រេចចិត្តក្នុងតំបន់តូច។

សម្រាប់អ្នកដែលចង់ភ្ជាប់ការហាត់ជាមួយការវិភាគប្រកួត អាចអាន វិធីអានស្ថិតិក្រុម និងកីឡាករ ដើម្បីយល់ថា ភាគរយបញ្ជូនជោគជ័យតែមួយមុខ មិនអាចបង្ហាញគុណភាពទាំងមូលបានទេ។

ប្រសិនបើអ្នកត្រូវបញ្ជូនឆ្លងចម្ងាយ ឬក្រោមសម្ពាធ តើគួរធ្វើអ្វី?

ការបញ្ជូនវែងត្រូវការជើងទ្រនាប់មានស្ថេរភាព ការប៉ះបាល់នៅចំណុចត្រឹមត្រូវ និងការគណនាលំហអាកាស មិនមែនគ្រាន់តែបង្វិលជើងខ្លាំងទេ។ នៅពេលមានសម្ពាធ អ្នកគួរមើលជម្រើសទីមួយ និងទីពីរមុនបាល់មកដល់ ហើយជ្រើសរើសទិសដែលមានហានិភ័យទាបបំផុត។

សម្រាប់បញ្ជូនវែងពី ២៥–៤០ ម៉ែត្រ ប្រើផ្នែកខាងក្នុងបន្តិច ឬតំបន់ខាងលើនៃជើង ប្រសិនបើចង់ឱ្យបាល់មានកម្លាំងនិងវិលតិច។ ជើងទ្រនាប់ត្រូវដាក់នៅខាងក្រោយ ឬចំហៀងបាល់តាមកម្ពស់ដែលចង់បាន។ ប៉ះផ្នែកខាងក្រោមបាល់នឹងធ្វើឱ្យបាល់ហោះខ្ពស់ ខណៈប៉ះកណ្ដាលនឹងធ្វើឱ្យបាល់ហោះទាបនិងលឿន។ កំហុសទូទៅគឺឱនខ្លួនទៅក្រោយពេលទាត់ ដែលធ្វើឱ្យបាល់ហោះខ្ពស់លើសគោលដៅ។ រក្សាទ្រូងឱ្យទៅមុខបន្តិច និងបញ្ចប់ចលនាជើងទៅកាន់ទិសដៅ។

ករណីជាក់ស្តែងអាចយកការបញ្ជូនរបស់ Virgil van Dijk ពី Liverpool មកសិក្សា។ នៅពេលការពារបាល់ពីតំបន់ខាងក្រោយ ការបញ្ជូនវែងរបស់គេជាច្រើនមិនចាំបាច់ទៅកាន់ជើង Mohamed Salah ឬ Luis Díaz ដោយផ្ទាល់ទេ ប៉ុន្តែទៅកាន់លំហខាងស្តាំ ឬខាងឆ្វេងដែលអ្នករត់អាចទៅដល់។ ក្នុងការហាត់ អ្នកអាចដាក់តំបន់គោលដៅទទឹង ៨ ម៉ែត្រ និងជម្រៅ ១៥ ម៉ែត្រ នៅចម្ងាយ ៣០ ម៉ែត្រ។ ចាត់ទុកថាជោគជ័យ ប្រសិនបើបាល់ធ្លាក់ក្នុងតំបន់ ហើយមិត្តអាចគ្រប់គ្រងបានក្នុង ២ ប៉ះ។ គោលដៅសម្រាប់កម្រិតមធ្យមគឺ ១២ ដងជោគជ័យក្នុង ២០ ដង។

នៅពេលមានគូប្រកួតចូលសម្ពាធ អ្នកមិនគួរបញ្ជូនត្រឡប់តាមបន្ទាត់កណ្ដាលដោយស្វ័យប្រវត្តិទេ។ បញ្ជូនទៅជ្រុង ឬខាងក្រោយខ្សែការពារដែលមានសុវត្ថិភាពជាង ប្រសិនបើមិត្តមិនបើកខ្លួន។ ការហាត់សម្ពាធអាចធ្វើដោយប្រើក្រឡាចត្រង្គ ១២ គុណ ១២ ម៉ែត្រ មានកីឡាករ ៤ នាក់ទប់បាល់នឹងអ្នកការពារ ២ នាក់។ ក្រុមកាន់បាល់ត្រូវធ្វើឱ្យបាន ៨ ការបញ្ជូនជាប់គ្នា ដើម្បីទទួល ១ ពិន្ទុ ប៉ុន្តែបាល់បញ្ជូនត្រឡប់ទៅតំបន់គ្រោះថ្នាក់ត្រូវបាត់ពិន្ទុ។ វិធីនេះបង្ខំឱ្យកីឡាករគិតពីទិសដៅ មុំ និងហានិភ័យ។

ទិន្នន័យពី សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ FIFA បង្ហាញថា ការវិភាគបាល់ទាត់ទំនើបមិនសម្លឹងតែចំនួនបញ្ជូនជោគជ័យទេ ប៉ុន្តែពិនិត្យទីតាំងបញ្ជូន ការរក្សាការកាន់កាប់ និងការបង្កើតឱកាសបន្ទាប់។ នេះជាចំណុចផ្ទុយពីការយល់ឃើញទូទៅ៖ ក្រុមដែលបញ្ជូនច្រើនជាង មិនប្រាកដថាគ្រប់គ្រងការប្រកួតបានល្អជាងក្រុមដែលបញ្ជូនតិច ប៉ុន្តែបញ្ជូនទៅតំបន់មានប្រយោជន៍ជាងឡើយ។

ចាប់ផ្តើមវគ្គហាត់បញ្ជូនវែងដោយកំណត់ច្បាស់ថា តើអ្នកកំពុងហាត់ចម្ងាយ កម្ពស់ ល្បឿន ឬការទម្លាក់បាល់ក្រោយខ្សែការពារ។ កុំវាស់តែថាបាល់ទៅឆ្ងាយប៉ុន្មានម៉ែត្រ។ វាស់ថា មិត្តអាចទទួលបានឬអត់ តើត្រូវប៉ះបាល់ប៉ុន្មានដង និងតើការបញ្ជូននោះបង្កើតជម្រើសវាយប្រហារឬអត់។ នេះជារបៀបដែលធ្វើឱ្យការហាត់មានតម្លៃជាងការទាត់បាល់ទៅមុខដោយគ្មានផែនការ។

ចង់ស្វែងរកយុទ្ធសាស្ត្របញ្ជូនតាមតំបន់ និងស្ថានភាពប្រកួត សូមបន្តអានធនធានពាក់ព័ន្ធ។

ស្វែងយល់បន្ថែម

យុទ្ធសាស្ត្របញ្ជូនបាល់ក្នុងការប្រកួត

តើកំហុសអ្វីខ្លះដែលគួរជៀសវាងពេលហាត់បញ្ជូនបាល់?

កំហុសធំបំផុតគឺផ្តោតលើការទាត់បាល់ដោយមិនសង្កេតគោលដៅ មិនបើករាងកាយ និងមិនពិនិត្យជម្រើសមុនទទួលបាល់។ កំហុសផ្សេងទៀតរួមមានការប្រើកម្លាំងមិនសមស្រប ការបញ្ជូនទៅជើងខុស និងការហាត់តែជើងខ្លាំងមួយ ដោយមិនអភិវឌ្ឍជើងម្ខាងទៀត។

កំហុសទីមួយគឺមើលបាល់ជាប់រហូត។ អ្នកលេងអាចទាត់ត្រឹមត្រូវនៅពេលឈរ ប៉ុន្តែបាត់បាល់ពេលប្រកួត ព្រោះមិនដឹងថាគូប្រកួតនៅទីណា។ ដាក់ច្បាប់ក្នុងការហាត់ថា អ្នកត្រូវហៅពណ៌ ឬលេខដែលគ្រូបង្ហាញមុនទទួលបាល់។ ប្រសិនបើមិនអាចឆ្លើយបាន ត្រូវបញ្ជូនត្រឡប់ដោយសុវត្ថិភាព មិនត្រូវបង្វិលខ្លួនចូលសម្ពាធ។ កំហុសទីពីរគឺបញ្ជូនទៅកន្លែងដែលមិត្តឈរនៅពេលនេះ ប៉ុន្តែមិនគិតពីចលនាបន្ទាប់។ កីឡាករល្អមិនត្រឹមតែឃើញមិត្តទេ គេឃើញជំហានបន្ទាប់របស់មិត្ត។

កំហុសទីបីគឺបញ្ជូនខ្លាំងពេកទៅមិត្តដែលកំពុងប្រឈមមុខនឹងគូប្រកួត។ បាល់ទៅដល់លឿន ប៉ុន្តែអ្នកទទួលមិនមានពេលបង្វិល ឬការពារបាល់។ ដំណោះស្រាយគឺបញ្ជូនទៅជើងឆ្ងាយពីគូប្រកួត ឬទៅខាងក្រៅនៃរាងកាយ ដើម្បីឱ្យការប៉ះដំបូងនាំបាល់ចេញពីសម្ពាធ។ កំហុសទីបួនគឺមិនប្រើជើងខ្សោយ។ ប្រសិនបើហាត់តែជើងស្តាំ ក្រុមប្រឆាំងអាចបង្ខំឱ្យអ្នកបញ្ជូនទៅទិសដែលមិនស្រួល។ ដាក់សមាមាត្រហាត់ ៦០ ភាគរយជើងខ្លាំង និង ៤០ ភាគរយជើងខ្សោយក្នុងរយៈពេលដំបូង។

ការវាស់វែងគួរមានប្រព័ន្ធ មិនមែនពឹងលើអារម្មណ៍។ ប្រើតារាងនេះសម្រាប់ពិនិត្យជម្រើស៖

ប្រភេទការហាត់	ចម្ងាយណែនាំ	គោលដៅជោគជ័យ	កំហុសត្រូវពិនិត្យ
បញ្ជូនខ្លី	៥–១០ ម៉ែត្រ	៨៥–៩០ ភាគរយ	ទិសដៅ និងកម្លាំង
បញ្ជូនមធ្យម	១៥–២៥ ម៉ែត្រ	៧៥–៨៥ ភាគរយ	កម្ពស់ និងល្បឿន
បញ្ជូនវែង	២៥–៤០ ម៉ែត្រ	៦០–៧៥ ភាគរយ	ជើងទ្រនាប់ និងការប៉ះបាល់
បញ្ជូនក្រោមសម្ពាធ	៨–១២ ម៉ែត្រ	៧០–៨០ ភាគរយ	ការមើលមុនទទួល
បញ្ជូនមួយប៉ះ	៦–១០ ម៉ែត្រ	៧៥ ភាគរយឡើង	ទីតាំងរាងកាយ

តារាងនេះមិនគួរប្រើជាស្តង់ដារដាច់ខាតសម្រាប់គ្រប់អាយុទេ។ កុមារអាយុ ៨ ឆ្នាំ មិនត្រូវវាស់ដូចកីឡាករអាយុ ២០ ឆ្នាំឡើយ។ ប៉ុន្តែវាជួយឱ្យគ្រូ និងកីឡាករដឹងថា តើការហាត់កំពុងធ្វើឱ្យប្រសើរឡើង ឬគ្រាន់តែបង្កើនចំនួនការបញ្ជូន។ តាមការណែនាំសុខភាពកីឡារបស់ អង្គការសុខភាពពិភពលោក ការហាត់ប្រាណគួររៀបចំតាមសមត្ថភាព និងបង្កើនបន្ទុកជាបន្តបន្ទាប់ ដើម្បីកាត់បន្ថយហានិភ័យរបួស។

ករណីសិក្សាទីបីគឺ Lionel Messi។ ចំណុចពិសេសនៃការបញ្ជូនរបស់ Messi មិនមែនមានតែភាពត្រឹមត្រូវខ្ពស់ទេ ប៉ុន្តែជាការពន្យារពេលមួយភ្លែត ដើម្បីទាញគូប្រកួតចូល មុនបញ្ជូនទៅចន្លោះទំនេរ។ អ្នកលេងកម្រិតស្ម័គ្រចិត្តអាចហាត់គោលការណ៍នេះដោយប្រើក្រឡាចត្រង្គ ១០ គុណ ១៥ ម៉ែត្រ មានអ្នកការពារ ១ នាក់។ គោលដៅគឺរក្សាបាល់ ៦ ការបញ្ជូន មុនបញ្ជូនបាល់ចេញពីតំបន់។ ប្រសិនបើបញ្ជូនលឿនពេក អ្នកការពារមិនត្រូវបានទាញចេញ ហើយចន្លោះមិនកើតឡើង។

ចំណុចមិនសូវមានអ្នកនិយាយគឺ ការបញ្ជូនល្អអាចកើតពីការមិនបញ្ជូន។ ប្រសិនបើគូប្រកួតបិទជម្រើសទាំងអស់ ការរក្សាបាល់មួយវិនាទីបន្ថែម ឬបញ្ជូនត្រឡប់ទៅខ្សែការពារ អាចជាជម្រើសឆ្លាតជាងការបង្ខំបាល់ទៅមុខ។ ស្ថិតិ “បញ្ជូនទៅមុខ” មិនគួរត្រូវបានប្រើដោយឡែកពីបរិបទ ព្រោះការបញ្ជូនទៅមុខដែលបាត់បាល់អាចធ្វើឱ្យក្រុមទទួលការវាយបក។ គោលដៅចុងក្រោយគឺរក្សាអត្ថប្រយោជន៍ទីតាំង មិនមែនប្រមូលចំនួនបញ្ជូនទៅមុខទេ។

កំហុសបាល់ទាត់ដែលអ្នកចាប់ផ្តើមជួបញឹកញាប់

តើផែនការត្រួតពិនិត្យ ៣០ ថ្ងៃគួររៀបចំយ៉ាងដូចម្តេច?

ផែនការ ៣០ ថ្ងៃគួរចែកជាបួនដំណាក់កាល៖ ថ្ងៃទី១–៧ សម្រាប់បច្ចេកទេសខ្លី ថ្ងៃទី៨–១៤ សម្រាប់ល្បឿននិងជើងខ្សោយ ថ្ងៃទី១៥–២១ សម្រាប់បញ្ជូនមធ្យមនិងវែង និងថ្ងៃ២២–៣០ សម្រាប់សម្ពាធនិងស្ថានភាពប្រកួត។ រាល់សប្តាហ៍ត្រូវកត់ត្រាចំនួនបាល់ជោគជ័យ ពេលសម្រេចចិត្ត និងកំហុសដែលកើតឡើងច្រើនបំផុត។

ក្នុងសប្តាហ៍ទីមួយ ចំណាយពេល ២០ នាទីក្នុងមួយវគ្គ។ ចាប់ផ្តើមដោយប៉ះបាល់ ៥ នាទី បញ្ជូនខ្លី ១០ នាទី និងបញ្ជូនជាមួយការផ្លាស់ទី ៥ នាទី។ កំណត់គោលដៅ ៨០ ភាគរយពីចម្ងាយ ៨ ម៉ែត្រ។ នៅសប្តាហ៍ទីពីរ បន្ថែមការបញ្ជូនមួយប៉ះ និងឱ្យជើងខ្សោយកាន់កាប់យ៉ាងហោចណាស់ ៤០ ភាគរយនៃចំនួនការហាត់។ គោលដៅសមស្របគឺធ្វើឱ្យបាន ២០ ការបញ្ជូនជាប់គ្នា ដោយមិនមានបាល់បាត់ដោយសារបច្ចេកទេស។ កុំបង្កើនល្បឿន ប្រសិនបើភាគរយជោគជ័យធ្លាក់ក្រោម ៧០ ភាគរយ។

សប្តាហ៍ទីបីផ្លាស់ទៅចម្ងាយ ១៥–៣០ ម៉ែត្រ។ ដាក់តំបន់គោលដៅទទឹង ៥–៨ ម៉ែត្រ ហើយពិនិត្យថាមិត្តអាចទទួលបាល់នៅក្នុងចលនាឬទេ។ សប្តាហ៍ទីបួនបន្ថែមអ្នកការពារ និងកំណត់ពេល ២ វិនាទីសម្រាប់ការសម្រេចចិត្ត។ វគ្គមួយអាចមាន ៥ នាទីកំដៅសាច់ដុំ ១០ នាទីបញ្ជូនខ្លី ១០ នាទីលំហាត់សម្ពាធ និង ៥ នាទីពិនិត្យស្ថិតិ។ ការរក្សាវគ្គឱ្យខ្លី ប៉ុន្តែមានគោលដៅ ជាញឹកញាប់មានប្រសិទ្ធភាពជាងការហាត់យូរ ដោយគ្មានការវាស់វែង។

នៅថ្ងៃទី៣០ សាកល្បងតែមួយដូចថ្ងៃទី១ ដើម្បីប្រៀបធៀបលទ្ធផល។ ប្រើចម្ងាយដដែល ចំនួនបាល់ដដែល និងគោលដៅដដែល។ វាស់បួនចំណុច៖ ភាគរយបញ្ជូនជោគជ័យ ពេលវេលាពីទទួលដល់បញ្ជូន ចំនួនការប្រើជើងខ្សោយ និងចំនួនដងដែលបញ្ជូនទៅកន្លែងសមស្របសម្រាប់ចលនាបន្ទាប់។ ប្រសិនបើភាពត្រឹមត្រូវកើនពី ៦៥ ទៅ ៨២ ភាគរយ ប៉ុន្តែការសម្រេចចិត្តនៅតែយឺត នោះវគ្គបន្ទាប់គួរផ្តោតលើសម្ពាធ មិនមែនបន្ថែមចម្ងាយទេ។

គម្រោងរយៈពេល ៣០ ថ្ងៃរបស់ មគ្គុទ្ទេសក៍បាល់ទាត់ អាចប្រើជាគំរូសម្រាប់អ្នកដែលចង់ភ្ជាប់បច្ចេកទេសជាមួយការវិភាគប្រកួត។ មគ្គុទ្ទេសក៍បាល់ទាត់ផ្តោតលើព័ត៌មាន FIFA World Cup 2026 យុទ្ធសាស្ត្រក្រុម ស្ថិតិកីឡាករ និងការវាយតម្លៃមុនប្រកួត។ ទោះបីជាការវិភាគអាចជួយយល់ពីទម្រង់ក្រុមក៏ដោយ ការហាត់របស់អ្នកត្រូវផ្អែកលើកម្រិតរាងកាយ ពេលវេលា និងសុវត្ថិភាពផ្ទាល់ខ្លួន។ កុំយកស្ថិតិកីឡាករអាជីពមកកំណត់ជាគោលដៅតែមួយសម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម។

នៅពេលប្រើផែនការនេះ ត្រូវកត់ត្រាដោយស្មោះត្រង់។ កុំលុបកំហុសដែលកើតក្រោមសម្ពាធ ហើយកុំរាប់បាល់ដែលមិត្តត្រូវរត់ ៥ ម៉ែត្រដើម្បីសង្គ្រោះជាបាល់បញ្ជូនល្អ។ គោលដៅវាស់វែងគួរឆ្លើយសំណួរបី៖ តើបាល់ទៅដល់កន្លែងត្រូវការឬទេ តើមិត្តអាចប្រើបន្តឬទេ និងតើការបញ្ជូនបង្កើនឬបន្ថយហានិភ័យរបស់ក្រុម។ នេះជាវិធីការពារខ្លួនពីការបោកបញ្ឆោតដោយស្ថិតិដ៏ស្អាត ប៉ុន្តែគ្មានប្រយោជន៍ក្នុងការប្រកួត។

ពេលបញ្ចប់ថ្ងៃទី៣០ សូមពិនិត្យកំណត់ត្រា ហើយកំណត់គោលដៅថ្មីសម្រាប់ ១៤ ថ្ងៃបន្ទាប់ ដោយជ្រើសរើសតែមួយចំណុចដែលខ្សោយបំផុត។

សំណួរដែលសួរញឹកញាប់

សំណួរ៖ តើរបៀបហាត់បញ្ជូនបាល់មានន័យដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ របៀបហាត់បញ្ជូនបាល់ គឺជាការរៀបចំលំហាត់សម្រាប់កែលម្អភាពត្រឹមត្រូវ កម្លាំង ទិសដៅ ល្បឿន និងការសម្រេចចិត្តពេលបញ្ជូន។ អ្នកចាប់ផ្តើមគួរហាត់ពីចម្ងាយ ៥–១០ ម៉ែត្រ ដោយប្រើផ្នែកខាងក្នុងនៃជើង មុនបន្ថែមចម្ងាយ ឬសម្ពាធ។ ការហាត់ដែលមានប្រសិទ្ធភាពត្រូវរាប់ចំនួនជោគជ័យ និងកត់ត្រាកំហុស មិនមែនគ្រាន់តែទាត់បាល់ច្រើនទេ។

សំណួរ៖ តើត្រូវចាប់ផ្តើមហាត់បញ្ជូនបាល់ដោយជំហានណា?

ចម្លើយ៖ ចាប់ផ្តើមដោយដាក់ជើងទ្រនាប់ជាប់បាល់ បើកជើងទៅគោលដៅ និងប៉ះកណ្ដាលបាល់ដោយផ្នែកខាងក្នុងនៃជើង។ ហាត់បញ្ជូន ៣ សំណុំ សំណុំនីមួយៗ ២០ ដង ពីចម្ងាយ ៥–១០ ម៉ែត្រ ហើយកំណត់គោលដៅជោគជ័យយ៉ាងហោចណាស់ ៨០ ភាគរយ។ បន្ទាប់ពីគ្រប់គ្រងបានល្អ ទើបបន្ថែមការរត់ ការប៉ះមួយដង និងអ្នកការពារ។

សំណួរ៖ តើការបញ្ជូនខ្លីខុសពីការបញ្ជូនវែងយ៉ាងដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ ការបញ្ជូនខ្លីផ្តោតលើភាពត្រឹមត្រូវ ការគ្រប់គ្រងកម្លាំង និងការបញ្ជូនទៅជើង ខណៈការបញ្ជូនវែងផ្តោតលើចំណុចប៉ះបាល់ កម្ពស់ និងការគណនាលំហ។ ការបញ្ជូនខ្លីជាទូទៅហាត់នៅចម្ងាយ ៥–១០ ម៉ែត្រ ហើយការបញ្ជូនវែងអាចហាត់នៅចម្ងាយ ២៥–៤០ ម៉ែត្រ។ កុំវាស់ការបញ្ជូនវែងតែតាមចម្ងាយ ព្រោះសមត្ថភាពមិត្តទទួលបាល់ក៏ជាផ្នែកនៃលទ្ធផលដែរ។

សំណួរ៖ ហេតុអ្វីបានជាការបញ្ជូនរបស់ខ្ញុំមិនត្រឹមត្រូវ?

ចម្លើយ៖ មូលហេតុជាញឹកញាប់គឺជើងទ្រនាប់ដាក់ឆ្ងាយពេក រាងកាយងាកពីគោលដៅ ឬប៉ះបាល់មិននៅកណ្ដាល។ ពិនិត្យជំហរជើងទ្រនាប់ចម្ងាយប្រហែល ១០–១៥ សង់ទីម៉ែត្រ ពិនិត្យការបើកជើង និងថាតើជើងបន្តទៅកាន់គោលដៅឬអត់។ ថតវីដេអូពីខាងមុខ និងខាងចំហៀងក្នុងការហាត់ ១០ ដង អាចជួយរកកំហុសដែលភ្នែកមើលមិនឃើញ។

សំណួរ៖ តើគួរហាត់បញ្ជូនដោយជើងខ្សោយប៉ុន្មានដង?

ចម្លើយ៖ អ្នកចាប់ផ្តើមគួរឱ្យជើងខ្សោយមានចំណែកប្រហែល ៤០ ភាគរយនៃការហាត់ ហើយបង្កើនទៅ ៥០ ភាគរយនៅពេលបច្ចេកទេសមានស្ថេរភាព។ ចាប់ផ្តើមពីចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ និងគោលដៅធំ មុនបង្រួមគោលដៅ ឬបន្ថែមសម្ពាធ។ គោលដៅដំបូងគឺភាពជឿជាក់ និងការបញ្ជូនបានត្រឹមត្រូវ មិនមែនល្បឿនបាល់ខ្ពស់បំផុតទេ។

សំណួរ៖ តើការហាត់បញ្ជូនបាល់ត្រូវការឧបករណ៍ថ្លៃដែរឬទេ?

ចម្លើយ៖ មិនចាំបាច់ទេ ព្រោះបាល់ ទីធ្លារាបស្មើ និងវត្ថុសម្គាល់ចំនួន ៤ ដូចជាដប ឬកោណ អាចរៀបចំលំហាត់មូលដ្ឋានបាន។ សម្រាប់ការវាស់វែង អ្នកអាចប្រើទូរស័ព្ទដើម្បីថតវីដេអូ និងនាឡិកាដើម្បីកំណត់ពេល ៦០ វិនាទី។ ឧបករណ៍បន្ថែមដូចជា កោណ និងអាវសម្គាល់អាចជួយរៀបចំលំហាត់សម្ពាធ ប៉ុន្តែមិនអាចជំនួសបច្ចេកទេសត្រឹមត្រូវបានឡើយ។

សំណួរ៖ តើគួរត្រួតពិនិត្យលទ្ធផលហាត់បញ្ជូននៅពេលណា?

ចម្លើយ៖ ត្រួតពិនិត្យជាប្រចាំរាល់ ៧ ថ្ងៃ និងធ្វើតេស្តប្រៀបធៀបពេញលេញនៅថ្ងៃទី៣០។ រាល់សប្តាហ៍ កត់ត្រាភាគរយជោគជ័យ ចំនួនកំហុស ពេលសម្រេចចិត្ត និងការប្រើជើងខ្សោយ។ នៅថ្ងៃទី៣០ ប្រើចម្ងាយ ចំនួនបាល់ និងគោលដៅដូចថ្ងៃដំបូង ដើម្បីឱ្យការប្រៀបធៀបមានន័យ ហើយកំណត់គោលដៅបន្ទាប់សម្រាប់ ១៤ ថ្ងៃ។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន

ការហាត់បញ្ជូនបាល់មានប្រសិទ្ធភាពនៅពេលអ្នកដាក់អាទិភាពលើភាពត្រឹមត្រូវ ការមើលជុំវិញ កម្លាំងសមស្រប និងការសម្រេចចិត្ត មុនពេលបន្ថែមល្បឿនឬចម្ងាយ។ ចាប់ផ្តើមពី ៥–១០ ម៉ែត្រ ហាត់ ២០–៣០ នាទី ៤ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ ហើយកត់ត្រាលទ្ធផលរាល់ ៧ ថ្ងៃ។ ជំហានបន្ទាប់ដែលអាចអនុវត្តបានគឺធ្វើតេស្តមូលដ្ឋាននៅថ្ងៃនេះ បន្ទាប់មកពិនិត្យកំណត់ត្រានៅថ្ងៃទី១៤ និងប្រៀបធៀបលទ្ធផលពេញលេញនៅថ្ងៃទី៣០។ សម្រាប់ការវិភាគយុទ្ធសាស្ត្រ និងស្ថិតិកីឡាករដែលជួយបង្កើនការយល់ដឹងអំពីបាល់ទាត់សម័យទំនើប សូមតាមដាន មគ្គុទ្ទេសក៍បាល់ទាត់ និងប្រើចំណេះដឹងនោះជាមួយការហាត់ជាក់ស្តែង មិនមែនជំនួសការហាត់ឡើយ។

សូមចាប់ផ្តើមវគ្គដំបូងរបស់អ្នកដោយកំណត់គោលដៅ ៥០ ការបញ្ជូន និងវាស់លទ្ធផលដោយស្មោះត្រង់។

ស្វែងយល់បន្ថែម